Τα θέματα που παρουσιάζονται σε αυτή τη σελίδα αναπτύχθηκαν κατα το σχ. έτος 1997-98 από τα παιδιά της Α' τάξης του Γυμνασίου μας με υπεύθυνη καθηγήτρια την κα Μεταξάκη Ευαγγελία

Οι εργασίες που ακολουθούν επιλέχθηκαν τυχαία από ένα σύνολο 40 ανάλογων εργασιών. Στη σελίδα αυτή  θα βρείτε ένα τμήμα των εργασιών αυτών καθώς οι ολοκληρωμένες εργασίες συνοδέυονταν από κατασκευές των παιδιών ανάλογων των θεμάτων, από σχέδια  και   φοτωγραφίες των κατασκευών αυτών καθώς και από φοτωγραφικό υλικό ή σκίτσα των παιδιών.

 
 

 

  ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ

Ολγα Μαστοράκη Α2

1.Τι είναι ανεμογεννήτρια

Τα συγκροτήματα που μετατρέπουν την κινητική ενέργεια του ανέμου (αιολική ενέργεια) σε ηλεκτρική ενέργεια λέγονται ανεμογεννήτριες ή ανεμοηλεκτρικές γεννήτριες.

2. Γενικά για την αιολική ενέργεια

Η αιολική ενέργεια μια από τις παλαιότερες μορφές φυσικής ενέργειας, αξιοποιήθηκε από πολύ νωρίς για την παραγωγή μηχανικού έργου και έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Η σημασία της ενέργειας του ανέμου φαίνεται στην Ελληνική μυθολογία όπου ο Αίολος διορίζεται από τους Θεούς του Ολύμπου ως “Ταμίας των ανέμων”.

Ο άνθρωπος πρωτοχρησιμοποίησε την αιολική ενέργεια στα ιστιοφόρα πλοία, γεγονός που συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη της ναυτιλίας. Μια άλλη εφαρμογή της αιολικής ενέργειας είναι οι ανεμόμυλοι. Μαζί με τους νερόμυλους συγκαταλέγονται στους αρχικούς κινητήρες που αντικατέστησαν τους μυς των ζώων ως πηγές ενέργειας. Διαδόθηκαν πλατιά στην Ευρώπη επί 650 χρόνια, από τον 12ο μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, οπότε άρχισε σταδιακά να περιορίζεται η χρήση τους, λόγω κυρίως της ατμομηχανής. Η οριστική τους εκτόπιση άρχισε μετά τον Α Παγκόσμιο πόλεμο, παράλληλα με την ανάπτυξη του κινητήρα εσωτερικής καύσεως και την διάδοση του ηλεκτρισμού. Κατά τη δεκαετία του 1970 , το ενδιαφέρον για την εκμετάλλευση της αιολικής ενέργειας με ανεμογεννήτριες και ανεμόμυλους ανανεώθηκε λόγω της ενεργειακής κρίσης και των προβλημάτων που δημιουργεί η ρύπανση του περιβάλλοντος.

3. Ιστορική εξέλιξη

Μέση Ανατολή:

Οι ανεμογεννήτριες είναι συνέχεια των ανεμόμυλων. Ο ανεμόμυλος είναι μια διάταξη που χρησιμοποιεί ως κινητήρια δύναμη την κινητική ενέργεια του άνεμου (αιολική ενέργεια). Χρησιμοποιείται για την άλεση σιτηρών, την άντληση νερού και σε άλλες εργασίες.

Φαίνεται ότι οι αρχαίοι λαοί της Ανατολής χρησιμοποιούσαν ανεμόμυλους, αν και η πρώτη αναφορά σε ανεμόμυλο (ένα περσικό συγκρότημα ανεμόμυλων του 644 μ.Χ.) εμφανίζεται σε έργα Αράβων συγγραφέων του 9ου μ.Χ. αιώνα. Αυτό το συγκρότημα των ανεμόμυλων βρισκόταν στο Σειστάν, στα σύνορα της Περσίας και Αφγανιστάν και ήταν “οριζόντιου τύπου” δηλαδή με ιστία (φτερά) τοποθετημένα ακτινικά σε έναν “κατακόρυφο άξονα”. Ο άξονας αυτός στηριζόταν σε ένα μόνιμο κτίσμα με ανοίγματα σε αντιδιαμετρικά σημεία για την είσοδο και την έξοδο του αέρα. Κάθε μύλος έδινε απευθείας κίνηση σε ένα μόνο ζεύγος μυλόπετρες. Οι πρώτοι μύλοι είχαν τα ιστία κάτω από τις μυλόπετρες, όπως δηλαδή συμβαίνει και στους οριζόντιους νερόμυλους από τους οποίους φαίνεται ότι προέρχονταν. Σε μερικούς από τους μύλους που σώζονται σήμερα τα ιστία τοποθετούνται πάνω από τις μυλόπετρες. Τον 13ο αιώνα οι μύλοι αυτού του τύπου ήταν γνωστοί στην Βόρεια Κίνα, όπου μέχρι και τον 16ο αιώνα τους χρησιμοποιούσαν για εξάτμιση του θαλασσινού νερού στην παραγωγή αλατιού. Τον τύπο αυτό του μύλου χρησιμοποιούσαν επίσης στην Κριμαία, στις περισσότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης και στις ΗΠΑ, μόνο που λίγοι από αυτούς διασώζονται σήμερα. Ο πιο αντιπροσωπευτικός από όλους αυτούς τους τύπους των ανεμόμυλων είναι ο τύπος με το “στροφείο σχήματος S’’ (S-Rotor) (εφευρέτης ο Φιλανδός S.J.Savinious) που ακόμη και σήμερα χρησιμοποιείται σε φτωχές ή απομονωμένες περιοχές λόγω της φτηνής και εύκολης κατασκευής του.

Οι πρώτοι ευρωπαϊκοί ανεμόμυλοι:

Ο ανεμόμυλος έφτασε στην Ευρώπη από τους Άραβες, χρησιμοποιήθηκε δε στον τύπο του κατακόρυφου ρωμαϊκού υδραυλικού τροχού, με τη διαφορά ότι ο ανεμόμυλος είχε στην θέση του τροχού κατακόρυφα φτερά που μετέδιδαν την κίνηση στις μυλόπετρες με ένα ζεύγος οδοντωτών τροχών. Οι πρώτοι τέτοιοι περιστρεφόμενοι μύλοι εμφανίστηκαν στη Γαλλία το 1180, στην Αγγλία το 1191 και στη Συρία την εποχή των Σταυροφοριών (1190).

Στις αρχές του 14 ου αιώνα αναπτύχθηκε στη Γαλλία ο ανεμόμυλος σε σχήμα πύργου (ξετροχάρης), Σε αυτόν τον τύπο ανεμόμυλου οι μυλόπετρες και οι οδοντωτοί τροχοί ήταν τοποθετημένοι σε ένα σταθερό πύργο με κινητή οροφή ή “κάλυμμα”, στην οποία στηρίζονταν τα ιστία και η οποία μπορούσε να στραφεί επάνω σε ειδική τροχιά, στην κορυφή του πύργου.

Ο “περιστρεφόμενος ανεμόμυλος με κοίλο εσωτερικά άξονα” επινοήθηκε στις Κάτω Χώρες στις αρχές του 15ου αιώνα. Διέθετε έναν κατακόρυφο άξονα με γρανάζια στα δύο του άκρα ο οποίος περνούσε μέσα από τον κοίλο άξονα και κινούσε ένα τροχό με περιφερειακά διαταγμένα σκαφίδια που μετέφερε το νερό σε υψηλότερη στάθμη.

Ανεμογεννήτρια:

Ο ανεμόμυλος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως ανεμογεννήτρια το 1890 όταν εγκαταστάθηκε πάνω σε χαλύβδινο πύργο ο ανεμόμυλος του Π. Λα Κούρ στη Δανία, με ισχία με σχισμές και διπλά πτερύγια αυτόματης μετάπτωσης προς τη διεύθυνση του ανέμού. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, έγιναν πειράματα με ανεμόμυλους που είχαν ισχία αεροτομής, δηλαδή όμοια με πτερύγια αεροπορικής έλικας. Το 1931 μια τέτοια ανεμογεννήτρια εγκαταστάθηκε στην Κριμαία και η παραγόμενη ηλεκτρική ισχύς διοχετευόταν στο τμήμα χαμηλής τάσης του τοπικού δικτύου. Πραγματικές ανεμογεννήτριες με δύο πτερύγια λειτούργησαν κατά στις ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του 1940, στην Αγγλία στη δεκαετία του 1950 καθώς και στη Γαλλία. Η πιο πετυχημένη ανεμογεννήτρια αναπτύχθηκε στη Δανία από τον J.Juul με τρία πτερύγια αλληλοσυνδεόμενα μεταξύ τους και με έναν πρόβολο στο μπροστινό μέρος του άξονα περιστροφής. Στην Ολλανδία εκτελέστηκαν πειράματα από τον F.G. Pigeaud με αντικείμενο τη μετασκευή των παλαιών ανεμόμυλων άλεσης δημητριακών, έτσι ώστε η πλεονάζουσα ενέργεια να χρησιμοποιείται για ηλεκτροπαραγωγή. Χρησιμοποιήθηκε ένας ασύγχρονος ηλεκτροκινητήρας που κινούσε τον ανεμόμυλο (σε περίπτωση άπνοιας) ή λειτουργούσε σαν γεννήτρια, όταν φυσούσε.

Ο μηχανισμός μετάδοσης κίνησης περιλάμβανε συμπλέκτη παράκαμψης με σκοπό ο ηλεκτροκινητήρας να μην κινεί τα ιστία παρά μόνο να εκτελεί χρήσιμο έργο. Η οροφή στρεφόταν με τη βοήθεια σερβοκινητήρα που ελεγχόταν από έναν ανεμοδείκτη.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο πολλοί περίμεναν ότι η αιολική ενέργεια θα συνέβαλλε σημαντικά στην παραγωγή ηλεκτρισμού, αλλά οι προσπάθειες ανάπτυξης ανεμογεννητριών ατόνησαν μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Οι προσπάθειες αυτές ξανάρχισαν πιο έντονες μετά την πρώτη πετρελαϊκή κρίση (1973) και στηρίχθηκαν κατά μεγάλο μέρος στην σύγχρονη αεροδιαστημική τεχνολογία. Έτσι αναπτύχθηκαν διάφοροι τύποι ανεμογεννητριών και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 διατίθονταν στο εμπόριο συγκροτήματα μικρής ισχύος (μέχρι 20-25 κιλοβάτ) ενώ είχαν κατασκευαστεί και ανεμογεννήτριες μεγαλύτερης ισχύος (3-4 μεγαβάτ). Οι ανεμογεννήτριες προηγμένης τεχνολογίας που παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι κυρίως δύο τύπων: ανεμογεννήτριες οριζοντίου άξονα με πτερύγια και ανεμογεννήτριες Νταριέ με κατακόρυφο άξονα (από τον Γάλλο G.J.M.Darrieus που τις εφεύρε το 1925).

Οι ανεμογεννήτριες οριζοντίου άξονα, που είναι πιο εξελιγμένες και διαδεδομένες, έχουν συνήθως δύο ή τρία πτερύγια και η ισχύς τους κυμαίνεται από λίγα κιλοβάτ έως μερικά μεγαβάτ. Οι ανεμογεννήτριες Νταριέ είναι απλούστερες και μικρότερης ισχύος.

Η ισχύ που αποδίδει, κατ΄ επέκταση και η ενέργεια που παράγει, μια ανεμογεννήτρια είναι συνάρτηση του κύβου της ταχύτητας του ανέμου, της πυκνότητας του ανέμου και των τεχνικών χαρακτηριστικών του συγκροτήματος. Η ταχύτητα του ανέμου αυξάνει με το ύψος και γι αυτό οι ανεμογεννήτριες τοποθετούνται πάντα στην κορυφή υψηλών πύργων στήριξης. Παρ’ όλα αυτά οι θεωρητικοί υπολογισμοί δείχνουν ότι για την παραγωγή ωφέλιμου έργου μπορεί να αξιοποιηθεί μόνο το 53,9% της συνολικής ενέργειας του ανέμου.

Η ανεμογεννήτρια οριζοντίου άξονα με πτερύγια ανταποκρίνεται στις μεταβολές τα ταχύτητας του ανέμου με αυτόματη αλλαγή της κλίσης των πτερυγίων. Ο άξονας της παραλληλίζεται αυτόματα προς τη διεύθυνση του ανέμου έτσι ώστε ο άνεμος να προσβάλλει κάθετα την επιφάνεια που διαγράφουν τα πτερύγια. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται τελικά η βέλτιστη παραγωγή ενέργειας από το άνεμο με συντελεστή μέχρι 46 έως 48% και εξασφαλίζονται ικανοποιητικά όρια στα χαρακτηριστικά της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας. Η μηχανική ισχύς που αναπτύσσεται στον άξονα των πτερυγίων από τον άνεμο μεταδίδεται στην ηλεκτρική γεννήτρια με τις κατάλληλες στροφές. Η γεννήτρια, που μπορεί να είναι σύγχρονη ή ασύγχρονη, παράγει την ηλεκτρική ενέργεια και τροφοδοτεί την κατανάλωση.

Η παραγόμενη ηλεκτρική ενέργεια είναι χρονικά ασυνεχής, επειδή ακολουθεί τη δίαιτα του άνεμου, ενώ η ζήτηση της ηλεκτρικής ενέργειας εξαρτάται από τις ώρες της ημέρας, την εποχή, την οικονομική και κοινωνική δομή των καταναλωτών, κτλ. Το αποτέλεσμα είναι στις ανεμογεννήτριες να παρουσιάζονται σημαντικές ταλαντώσεις ισχύος ακόμη και σε μικρά χρονικά διαστήματα, ενώ όταν επικρατεί άπνοια ή πολύ ισχυρός άνεμος παύει η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Για τον σχεδιασμό ενός αυτόνομου αιολικού ηλεκτρικού συστήματος θα πρέπει να προβλεφθεί αποθήκευση. Ο συνηθέστερος τρόπος είναι η εγκατάσταση συσσωρευτών, αλλά στο μέλλον ίσως χρησιμοποιηθούν και άλλοι μέθοδοι, όπως υδροδυναμική εκμετάλλευση, πεπιεσμένου αέρας, παραγωγή υδρογόνου, κλπ.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 είχαν επίσης διαπιστωθεί τα πολυάριθμα τεχνικά και οικονομικά πλεονάσματα που παρουσιάζει η εγκατάσταση αιολικών πάρκων, δηλαδή συγκροτημάτων πολλών ανεμογεννητριών εγκατεστημένων σε μια τοποθεσία. Για παράδειγμα σε αντίθεση με την ισχύ μεμονωμένων ανεμογεννητριών, το σύνολο της ισχύος ενός αιολικού πάρκου δεν παρουσιάζει μεγάλες ταλαντώσεις λόγω της ασυνεχούς πνοής του ανέμου. Από την άλλη μεριά, η εγκατάσταση αιολικού πάρκου απαιτεί μικρή σχετικά επιφάνεια σε σχέση με τις εγκαταστάσεις εκμετάλλευσης άλλων μορφών ενέργειας, ενώ ταυτόχρονα δεν παρεμποδίζει την εκμετάλλευση της γης. Το πρώτο αιολικό πάρκο της Ευρώπης εγκαταστάθηκε το 1982 στην νήσο Κύθνο. Με ισχύ 100 κιλοβάτ (5 ανεμογεννήτριες των 20 κιλοβάτ, τύπου οριζόντιου άξονα με δύο πτερύγια) καλύπτει το 25% των ενεργειακών αναγκών του νησιού.

 

  Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Η τηλεόραση είναι ένα από τα σύγχρονα επιτεύγματα του ανθρώπου. Είναι ένα σύστημα τηλεπικοινωνιών με το οποίο εξασφαλίζεται η εκπομπή και η λήψη εικόνων κινητών ή ακίνητων σε συνδυασμό με τον ήχο. Οι εκπομπές της μπορούν να ωφελήσουν αλλά και να βλάψουν τα άτομα, ανάλογα με το περιεχόμενο τους. Κρατά συντροφιά και βοηθά τον άνθρωπο να λύσει προβλήματα μοναξιάς. Πολλές φορές τον απομονώνει από τον κόσμο του και τον μαθαίνει να ζει μόνος του, όταν παρακολουθεί πολύ ώρα. Όταν προβάλλει αξιόλογα έργα είναι σε θέση να το βοηθήσει να ωριμάσει και να ολοκληρωθεί ψυχικά. Όταν όμως δεν φροντίζει να κάνει σωστή επιλογή εκπομπών, υπάρχει περίπτωση να επιδράσει αρνητικά στην ψυχή του και να τον οδηγεί σε βίαιες πράξεις.

Ανήκει στις εφευρέσεις του 20ου αιώνα και είναι ένα βασικό και σπουδαίο επικοινωνιακό μέσο του ανθρώπου. Η τηλε-όραση : τηλέ σημαίνει μακριά και τηλεόραση είναι το σύστημα επικοινωνίας που επιτρέπει την μεταβίβαση κινούμενων εικόνων. Είναι μια πετυχημένη μετάδοση και εφαρμογή της προσπάθειας του ανθρώπου να μεταδίδει μέσα από μια συσκευή μηνύματα οπτικά και ακουστικά. Μέσα από ένα μικρό κουτί ο άνθρωπος κατάφερε να μεταδώσει τις σκέψεις και τις ιδέες του χαρίζοντας έτσι στους ανθρώπους την δυνατότητα να μορφώνονται και να ψυχαγωγούνται. Η τηλεόραση είναι ωφέλιμη αλλά και μερικές φορές επιδρά στη ζωή μας αρνητικά, όπως είδαμε.

Η τηλεόραση είναι ένας παράξενος σύντροφος : κατοικεί μαζί μας, μας διασκεδάζει στις ελεύθερες ώρες μας … Μήπως θα’ πρεπε να την γνωρίζουμε από πιο κοντά;

Ιστορική εξέλιξη

Η τηλεόραση δεν εφευρέθηκε από έναν άνθρωπο. Η σειρά των γεγονότων τα οποία οδήγησαν στην τηλεόραση άρχισαν το 1817. Τότε ο Σουηδός χημικός Jons Berzelious ανακάλυψε το χημικό στοιχείο “σελήνιο”. Αργότερα ανακαλύφθηκε ότι το ποσό του ρεύματος που μετέφερε το σελήνιο εξαρτάται από το ποσό φωτός το οποίο έλουζε αυτό. Η ιδιότητα αυτή ονομάζεται “φωτοηλεκτρισμός”. Η ανακάλυψη το 1873 των φωτοηλεκτρικών ιδιοτήτων του σεληνίου επέτρεψε να διαμορφωθεί η ιδέα της λήψης και μετά η διαβίβαση κινουμένων εικόνων με ηλεκτρικά σήματα. Το 1875 ένας εφευρέτης των ΗΠΑ κατασκεύασε το πρώτο σύστημα τηλεόρασης χρησιμοποιώντας φωτοηλεκτρικά κύτταρα. Το 1884 o Paul Nipkow εφεύρε το “δίσκο εξερευνήσεων”. Το 1923 έγινε η πρώτη πραγματική μετάδοση εικόνων μέσο συρμάτων. Το 1926 ο Μπράιντ πραγματοποίησε επίδειξη μετάδοσης μέσο φωνητικού τροχού. Κατά το 1945 στις συσκευές τηλεοράσεων των Zuorkin και Farnsworth οι λυχνίες αντικαταστήθηκαν από τις λυχνίες τηλεοράσεως “ορθικόν”. Σήμερα στις σύγχρονες συσκευές τηλεοράσεως χρησιμοποιείται μια λυχνία τηλεοράσεως γνωστή ως “κινηματοσκόπιο”. Μετά από τις προσπάθειες πολλών ανθρώπων για την μετάδοση της εικόνας, τελικά το 1945 καταφέρνουμε να δούμε την εικόνα.

Η λειτουργική αρχή της έγχρωμης τηλεόρασης, η ανάλυση της εικόνας σε τρία βασικά χρώματα, χρονολογείται το 1929. Τελειοποιήθηκε στις ΗΠΑ το 1953. Στην Ευρώπη αναπτύσσεται μετά το 1962.

Σήμερα η τηλεόραση παρουσιάζεται σαν ένα κουτί που μέσα σε αυτό βλέπουμε την εικόνα. Συνεχώς όμως η τεχνολογία αναπτύσσεται και όπως είναι φυσικό, κάποια μέρα θα παρουσιάσει την κατασκευή της τηλεόρασης με κάποιο διαφορετικό τρόπο. Εγώ νομίζω ότι επειδή παρακολουθείται από ανθρώπους, κάποια μέρα αντί για ένα κουτί τετράγωνο θα κατασκευαστεί ένα κεφάλι ανθρώπου που μέσα απ’ αυτό θα παρουσιάζεται η εικόνα.

Πως λειτουργεί η τηλεόραση.

Η τηλεόραση αποτελείται από το ηλεκτρικό κανόνι, το σύστημα απόκλισης δέσμης, το μεταλλικό πλέγμα και την οθόνη. Η τηλεόραση είναι ένα σύστημα τηλεπικοινωνιών με το οποίο εξασφαλίζεται η εκπομπή και η λήψη εικόνων κινητών ή ακίνητων σε συνδυασμό με τον ήχο.

Το όλο σύστημα λειτουργεί με την μετατροπή της φωτεινής ροής που εκπέμπουν τα διάφορα σημεία μιας εικόνας σε εναλλαγές ηλεκτρικού ρεύματος. Τα ρεύματα αυτά τροφοδοτούν την κεραία του πομπού που με την σειρά της θα δημιουργήσει ηλεκτρομαγνητικό πεδίο για να γίνει η λήψη του από το δέκτη. Επειδή η εκπομπή είναι διπλή, δηλαδή εκτός από την εικόνα υπάρχει και ο ήχος, ο δέκτης της τηλεοράσεως αποτελείται από διάφορες βαθμίδες που διαχωρίζει αυτά τα δύο. Για να δείξει η τηλεόραση εικόνα, τα ηλεκτρικά ρεύματα περνάνε από διάφορες φάσεις και με την βοήθεια εξαρτημάτων εκτελούν εργασίες για την λειτουργία της.

Η τηλεόραση χρησιμοποιείται με την μορφή του κλειστού κυκλώματος στην βιομηχανία, στα πανεπιστήμια, για την εκπαίδευση, για την παρακολούθηση χώρων κτλ. Η λήψη εικόνων γίνεται είτε στα τηλεοπτικά στούντιο είτε σε άλλους χώρους ή στην ύπαιθρο ανάλογα με τον τρόπο της εκπομπής. Τα προγράμματα χωρίζονται σε απ’ ευθείας ή μαγνητοσκοπημένα. Στα δεύτερα η εγγραφή γίνεται σε ειδικές μαγνητοταινίες. tv_diagram.bmp (528330 bytes)

 

 

  Το καράβι

1. Τι είναι το καράβι

Το καράβι είναι το πλωτό συγκοινωνιακό μέσο, το σκάφος, με το οποίο πλέουμε στη θάλασσα. Υπήρχε μια πανάρχαια εποχή στην ιστορία του ανθρώπου που η θάλασσα και γενικά κάθε εκτεταμένη υδάτινη επιφάνεια ήταν απροσπέλαστη και μεγάλο εμπόδιο στις συγκοινωνίες. Δεν χρειάστηκε παρά η εφεύρεση του καραβιού και τότε ο άνθρωπος κατάφερε να δαμάσει το υδάτινο στοιχείο.

Τα υπέρ του καραβιού για τον άνθρωπο είναι :

Α. Η μετακίνηση των ανθρώπων από ένα μέρος σε ένα άλλο.

Β. Η μεταφορά των προϊόντων

Γ. Η μεταφορά των καυσίμων

Τα κατά του καραβιού είναι :

Α. Η μόλυνση της θάλασσας από τα απόβλητα των καραβιών που ρέουν προς αυτή.

Β. Η μόλυνση της ατμόσφαιρας από τον καπνό των φουγάρων.

Αυτά αντιμετωπίζονται από τον άνθρωπο βάζοντας φάρμακα στα απόβλητα πρίν αυτά πέσουν στη θάλασσα και φίλτρα στα φουγάρα που ο καπνός να βγαίνει καθαρός

2. Ιστορική εξέλιξη

Ίσως ένα δένδρο που παρασύρθηκε ξεριζωμένο από τα νερά ενός ποταμού και έπλεε στο γιαλό, έδωσε την πρώτη αφορμή στο ανθρώπινο μυαλό να συλλάβει τον μακρινό πρόγονο του καραβιού. Κορμός δέντρου, πελεκημένος στις δύο άκρες, ήταν το πρώτο πλωτό μέσο φτιαγμένο από τα χέρια του ανθρώπου. Τέτοια μονόξυλα της νεολιθικής εποχής βρέθηκαν μέσα σε λίμνες της Ελβετίας και στην Ιρλανδία.

Ο άνθρωπος παρακινούμενος από τα χέρια του, που τα κουνούσε για να σπρώχνει τα νερά όταν κολυμπούσε, κατασκεύασε για το πρώτο εκείνο πλεούμενο ξύλινα “χέρια” , δηλαδή τα κουπιά. Με κλαδιά ή κορμούς δέντρων δεμένους μαζί, έφτιαξε σε λίγο σχεδίες που κουβαλούσαν όχι ένα ή δύο αλλά πολλούς ανθρώπους μαζί.

Με τη Φωτιά και με το τσεκούρι έμαθε να κάνει κοίλα ανοίγματα στους κορμούς έτσι ώστε να κάθετε μέσα και να μη βρέχετε και να κωπηλατεί με ευκολία .

Κάποιο τυχαίο ίσως γεγονός έδωσε την αφορμή στον άνθρωπο να καταλάβει την αξία των πανιών στο χοντροκομμένο εκείνο πλεούμενό του. Κοντά στα κουπιά που τα κουνούσε με τα χέρια του κι έσπρωχνε προς την κατεύθυνση που ήθελε το πλεούμενο το, είχε τώρα και τα πανιά που φούσκωνε ο άνεμος και το έκανε να γλιστρά πάνω στην επιφάνεια των νερών.

Οι Αιγύπτιοι ήταν οι πρώτοι που ναυπήγησαν μεγάλα και τέλεια καράβια. Εφεύραν πρώτοι το πηδάλιο που δεν ήταν άλλο από ένα κουπί τοποθετημένο στην προέκταση της πρύμνης.

Οι Φοίνικες που κυριάρχησαν πολλούς αιώνες στην Μεσόγειο, δημιούργησαν μεγάλους στόλους. Χωρίς όμως να τελειοποιήσουν σημαντικά τα καράβια.

Μεγάλη ναυτική δύναμη την Αρχαία εκείνη εποχή υπήρξαν οι Κρήτες και γενικά οι Αχαιοί .Αξίζει ιδιαίτερα να παρατηρήσουμε, ότι αυτή την εποχή ακμάζουν τα παράλια μέρη και οι νησιωτικές περιοχές. Εκεί χάρη στις συγκοινωνίες που εξασφαλίζουν τα καράβια, αναπτύσσεται υψηλός πολιτισμός, ενώ σε ελάχιστες μεσόγειες πόλεις κατορθώθηκε αυτό.

Το πρώτο γνωστό Ελληνικό καράβι είναι η μυθολογική “Αργώ” και οι “Νυες” του Ομήρου. Ονομαστή για την ομορφιά, τον πλούτο, τις ανέσεις, την ασφάλεια και το μέγεθος της ήταν η περίφημη “Συρακούσια ναύς”, που ναυπήγησε ο Αρχιμήδης για τον τύραννο των Συρακουσών τον Ιέρωνα. Η τελειοποίηση των καραβιών προχωρεί ακόμη περισσότερο στα Βυζαντινά χρόνια. Οι Βυζαντινοί ανέπτυξαν μεγάλη ναυτική δύναμη.

3. Πως λειτουργεί το καράβι.

Μια μεγάλη καινοτομία των τελευταίων χρόνων είναι το παραμέρισμα των ατμομηχανών και η αντικατάστασή τους από μηχανές ντίζελ (μηχανές εσωτερικής καύσεως που καίνε πετρέλαιο) ή με μηχανές που κινούνται με ηλεκτρισμό. Εγιναν επίσης και πέτυχαν οι πρώτες μηχανές καραβιών που για κινητήρια δύναμη χρισιμοποιούν την ατομική ενέργεια.

Τα σπουδεότερα μέρη ενός καραβιού είναι τα εξής :

Η κατασκευή ενός καραβιού γίνεται σε ειδηκά εργοστάσια που λέγονται ναυπηγεία. Βάση για την ναυπήγηση ενός καραβιού αποτελούσε παλιότερα το ξύλο από δρυ ή πεύκο. Αντικαταστάθηκε αργότερα από το σίδερο και τα τελευταία χρόνια βάση είναι ο μαλακός χάλυβας που έχει μεγάλη αντοχή και μικρό κόστος.

 

 

  ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ

1. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ

Ο υπολογιστής είναι μια περίπλοκη συσκευή, που έχει τη δυνατότητα να επεξεργάζεται πολύ γρήγορα και με μεγάλη ακρίβεια τεράστιο όγκο πληροφοριών.

Η χρησιμότητα του δεν περιορίζεται μόνο στην εκτέλεση αριθμητικών υπολογισμών. Ο υπολογιστής μπορεί να επεξεργάζεται, να αποθηκεύει και να μεταδίδει πληροφορίες σε διάφορες μορφές όπως κείμενα, εικόνες, ήχο, κτλ.

Από απλό μέσο για την πραγματοποίηση περίπλοκων αριθμητικών πράξεων, ο υπολογιστής έγινε στις μέρες μας ένα χρήσιμο εργαλείο σ΄ όλους σχεδόν τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως στο σπίτι, στο σχολείο, στην ψυχαγωγία, στις τέχνες και στις επιστήμες.

Ο υπολογιστής είναι ένα σύστημα από συσκευές εφοδιασμένες με ηλεκτρονικά κυκλώματα που συνδέονται μεταξύ τους. Κάθε συσκευή αποτελεί μια μονάδα αυτού του συστήματος. Το ορθογώνιο κουτί στο οποίο βρίσκεται ο διακόπτης για το άνοιγμα και κλείσιμο του υπολογιστή είναι η κεντρική μονάδα του συστήματος, ενώ όλες οι άλλες συσκευές που είναι συνδεδεμένες με αυτήν όπως η οθόνη, το πληκτρολόγιο, ο εκτυπωτής, το ποντίκι, οι οδηγοί δισκέτας κα., αποτελούν τις περιφερειακές μονάδες.

Ο υπολογιστής χρησιμοποιείται σήμερα συνήθως για εμπορικές εφαρμογές. Σε μια εμπορική επιχείρηση, ο υπολογιστής μπορεί να κρατά τα λογιστικά βιβλία και τον έλεγχο των αποθηκών, των τιμολογίων των αγορών, κτλ. Στις βιομηχανικές επιχειρήσεις, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για τον σχεδιασμό και τον έλεγχο της παραγωγής. Εκτός από ότι συντάσσει κείμενα και παρέχει πληροφορίες στη διεύθυνση της επιχείρησης, ο υπολογιστής χρησιμοποιείται και σαν άμεσο βοηθητικό μέσο για τις τελικές αποφάσεις.

Στο τεχνικό και επιστημονικό πεδίο, ο υπολογιστής χρησιμοποιείται για τον έλεγχο των βιομηχανικών διαδικασιών, για τον υπολογισμό των κατασκευών, για τις μετεωρολογικές προβλέψεις, στην ιατρική, κτλ.

Οι υπολογιστές βρίσκονται τώρα πια παντού. Και η αστυνομία ακόμα μπορεί να χρησιμοποιήσει τους υπολογιστές για να καταγράψει τα πρόσωπα με προηγούμενες καταδίκες και για να μπορεί να αναγνωρίζει τα πρόσωπα αυτά. Επίσης χρησιμοποιούνται για την εποπτεία της εναέριας και χερσαίας συγκοινωνίας.

2. ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ

Το ένστικτο της χρησιμοποίησης των δακτύλων για υπολογισμούς ήταν το πρώτο βήμα μιας μακριάς πορείας, η οποία αφού επιταχύνθηκε γρήγορα στον αιώνα μας, οδήγησε στην κατασκευή των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Τα δάκτυλα ωστόσο δεν επαρκούν για την πραγματοποίηση περίπλοκων υπολογισμών κι έτσι πολύ γρήγορα, άρχισε να χρησιμοποιείτε ο άβακας και το αριθμητήριο, που επέτρεπαν μεγαλύτερους υπολογισμούς.

Ο πρώτος μαθηματικός υπολογιστής εφευρέθηκε το 1642 από τον Γάλλο μαθηματικό φιλόσοφο Πασκάλ σε ηλικία 19 ετών. Μεταξύ στο 1830 και 1840 ο Άγγλος Babbage τελειοποίησε έναν αυτόματο μηχανικό υπολογιστής που ονομάστηκε διαφορικός υπολογιστής”, στον οποίο χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά είδη διάτρητων καρτελών, για να γίνουν οι υπολογισμοί και η απομνημόνευση στοιχείων.

Η ιστορία των ηλεκτρονικών υπολογιστών είναι πιο πρόσφατη μια και όρισε τον νικητή στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Ο πρώτος υπολογιστής MARK 1 κατασκευάστηκε στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 1944 και αποτελούνταν από ηλεκτρομαγνητικά στοιχεία. Ο ENIAC που αποπερατώθηκε το 1946, ήταν πιο ταχύς επειδή χρησιμοποιούσε λυχνίες αντί για “ρελάι”.

Γύρω στην δεκαετία του ’50, εμφανίστηκε ο πρώτος προγραμματισμένος υπολογιστής με μνήμη. Στον τομέα αυτόν, μεγάλη ήταν η συμβολή του Φον Νούμαν που θεωρείται ο πατέρας των σύγχρονων υπολογιστών.

Η ανάπτυξη τους είναι πια ταχύτατη, έτσι που σήμερα η ζωή ενός υπολογιστή να είναι πολύ σύντομη, επειδή ξεπερνιέται γρήγορα από πιο τελειοποιημένα μοντέλα.

3.ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ

Ο υπολογιστής αποτελείται από τις μονάδες εισόδου, απ΄ όπου εισάγεται το πρόβλημα, η πληροφορία ή η εντολή, με τη βοήθεια κάποιας δισκέτας, διάτρητης ταινίας ή δελτίου ή πληκτρολογίου. Στη συνέχεια τα διάφορα δεδομένα αποθηκεύονται στη μνήμη, η οποία είτε έχει μεγάλη χωρητικότητα ή, σε περίπτωση που αυτή κρίνεται περιορισμένη συνοδεύεται από διαφορετικές, δευτερεύοντες, μνήμες. Από εκεί λαμβάνονται από το αριθμητικό τμήμα του υπολογιστή, το οποίο με τη βοήθεια του λογικού τμήματος εκτελεί τις απαραίτητες πράξεις. Ακολούθως το αποτέλεσμα επιστρέφεται στη μνήμη, απ’ όπου λαμβάνεται από τις μονάδες εξόδου, που είναι ο εκτυπωτής με ταχύτητα εκτύπωσης, η οποία φτάνει τις εκατοντάδες γραμμές στο λεπτό, ή με την οθόνη ή με μηχανήματα διάτρησης ταινιών ή δελτίων, κτλ.